top of page


High Coast Trail
High Coast Trail

My week-long hike in the north Sweden high coast trail was a great experience for the summer holidays. From the beginning, I have to admit, this was way more than I expected and prepare myself for in both, good and bad. Let's start with the bad.

Walking 129 km with 30 degrees heat through rough uphill tracks, with an additional 22 kg rucksack on my back, was so exhausting that I don't remember when the last time I was so much in physical pain. That was way over what I have expected.

I do often walk on the trails in Skåne, but it's really difficult to compare a day hike with a lunch box and thermos, to something like walking with a really heavy rucksack and mostly through such demanding paths.

The initial schedule was to walk around 20 km a day, to make it all the way through the 129 km in a week.

Just after a first day and only 10/12 km we have walked, I got a quick and rational impulse, that either we have to figure out something different, or give up on the start. Purchased in advance non-rebookable tickets and all effort with preparation, plus more than 1200 km travel to this destination, simply dismiss the concept of giving up. What was left, was to make quckley a new schedule for the daily walks and see what are the transport options to the ending point.

Overall, I have not completed the full initial 129 km trail, but around 110 km (or so) what was also good enough for one-week exploration in Scandinavian scenic nature, especially for the first time in such long distance hike.

Now, let's move to the good.

The high coast trail is one of the most iconic paths in Scandinavia, and that's well established and deserved to be one at the top attractions for all hiking and outdoors lovers. Through all 129 km long path there was only several kilometres which lead on the side of the roads. The rest of it run through the deep wild forest areas and up the hills of amazing northern Baltic Sea coastline.

Our first night we have spent in small marina in the village named Lövviks.

A very small marina with only several yachts docking space and additional small timber build fishing hats. This was just two kilometres down the hill from a very scenic view across the hills and the Baltic fiords, but the rocky hills ware limited with a possibility to set the tents, mainly due to grounds. The lack of water was also something that forces us to walk extra two kilometres to the marina, and what become a very good choice.

In the marina we found an open public accommodation with a set of two rooms and three beds each, access to the full kitchen facility, electricity, and normal toilet with showers. On top of it you had access to the lake.

The cost of the rent was very low for Swedish standards (220 SEK in total) and we were lucky it was empty during that day. I'm not sure if you can pre-book this accommodation, or this function on first come, first served. Paid by SWITCH (a mobile founds transfer in Sweden) where you receive a code to doors and can use for a day, or for the time you paid for.

I chose to set the tent on the side, just because there was no more space in the room, but also it was my schedule mindset for the whole trip, to simply spend a whole week in the tent in decent outdoors environment.

Our second day plan was to hike around a 15 km long path, leading through pretty difficult terrain with a lot of rocks and stones on the coast. This section had an additional uphill offside track to the very interesting viewpoint on the scenic landscape with the bridge in the background. Keep in mind, that if you hike with a larger and heavier rucksack, this will drain you drastically, especially on the sunny and hot days, but it was worth it, and if you on this track it's a recommended must.




After the long and exhausting day of hiking, we set the tents close to the lake on the way. Unfortunately with a very limited access to water, due to farms and not accessible coastline covered with wild bushes. After a small talk with the private property owner, we had a chance too deep into the lake and take some water. In this case filter bottles saves your life, but it's advisable to refill the water further away from the muddy shore.

The next day was a litle bit more complicated.

We began our hike around 10 am, and had another 12/14 km to walk. In the summer heat this takes a lot of your energy, even if walking through the forest that provides you with a decent shelter from the direct sun. Nevertheless, isotonic powder, or tablets, are recommended to have in your food department in similar challenge and weather conditions. That helps to keep you hydrated for much longer.

On the way, one of the people had issues with the rucksack (which broke), but thanks to the owner of the small guest house in the village Gavik - where you can also find a decent accommodation with all facilities available, and close to the Baltic lake fiord (not sure of the price, because we didn't stay there) - we have manage to temporary fix it, and continue after coffee break in the guest house.


Our camping destination for the day was the camping spot Lappudden. A recreation centre with cottages to rent, parking for caravans, as well as large tent site.

Very decent place with access to full kitchen facilities, electricity, toilets with showers, saunas, and the pictureque lake.

In this section, I have also decided to share a cottage with the rest, just because it was more expensive to set a tent there, than to share a cabin house between the four of us. The price for the cabin house for four was just 800 SEK (75 EURO). Very decent if you share with others, mainly because you have access to fresh water, electricity, showers and so on.

On this day we also decided that due to various reasons, and mainly our different walking speeds on the trail, and different challenges set, that we will walk separately when we feel like it, and how long we can manage, and if so, than we catch up on the camping spots if we can manage.

We all had different physical strengths and that's usually could be a big issue, especially for a random crew of individuals which don't know each other. If you decide to hike with your best friends, family etc. situation it's usually different. If you take a challenge like this with the people you don't really know, things usually could fall apart very easily, and are usually caused by similar reasons that everyone have their different missions set, or needs for brakes, let's put this that way.



After a long sleep and easy morning routines, I hit the trail around 11 am. Some people went very early in the morning, around 6 am, just to not be caught by the rain, and others stay to decide what they can do.

For this day the plan for me was to walk around 10 km and take my time with photography, video, and shorter brakes when I needed. The destination was a small town Ullånger, located on the baltic fiord with a large marina, but without any particular beach, or a swimming access, as I find out. I guess, that's could be due to the busier port factor and not the best quality of water to swim, caused probably by the sea currents in the region.

Nevertheless, I had to have a refreshing dip and definitely recommend it, especially that it's not a Ganges river, or docks of Hudson, and your skin should not fall apart from all the toxic stuff floting around.

This small town had also a store, so you can get yourself food etc. for the next part of the trail. I had a pretty decent food baggage, so I didn't need to refill that much. Energy drink with an extra protein bar was something I enjoyed after a long day.

This day was also Euro final match between England and Italy, so I decide to camp close to the town, just to be able to catch the good internet signal on my phone, which was a portable tv set for me during the trip.

Keep in mind that in Sweden, at least at this point, you can camp anywhere for a day or two, if that's not a private property and if you don't really disturb others with your presence. Keep a rational mind and respect others, that's the Scandinavian way to approach life. But it is totally up to you where you will plan your camping spots. Paid sites are obviously much suitable for various reasons, and always a better options. Nevertheless, sometimes you need to set the ten where you can and when your needs makes you.

Just outside the city of Ullånger, you will also have an additional attraction with climbing high walls and pretty demanding peak. Those are extra uphill kilometres to explore, and it's also up to you if you want to do it. The nature centre has toilets, parking, and possibilities to refuel fresh drinking water.

I have decided to skip those extra attractions and continue the trail ahead.

There was only 10 km to walk for a day, so I took my time. The first part of this section was very interesting and mostly through the deep forest on the shores of numerous lakes. The problem appeared several kilometres after, on the 50th kilometre of the trail to be precise (informations are marked on the posts every several kilometres) where the trail had no particular direction, or direction ware not as clear like so far, for some reasons, so I did not take any risk of losing myself in the woodlands and losing precious time (grate decision), and decide to walk the rest of the section to town/village along the road.

Walking along busy roads are maybe not the most desirable and safe, but it was much safer than losing a day, or more, in the distant woods without any trail marks.

Docksta town was my destination.

It was also a town with another shop for grabbing extra food. At this point I still did not need to restock my food, so I grabbed only a small snacks and energy drink.

Because this day was a rainy day, and the forecast predicts even heavy thunders in the night/evening, I had to search fast for a decent spot to set the tent. Found one, just outside the town, only several meters off the track and under some trees. It was a decent spot, but the road nearby and electric power plant didn't provide the outdoor experience you usually look for during the camping days. Nevertheless, I was lucky, because the place was safe and the trees save me from huge thunder rain, that took nearly several hours. My tent also passes the test. No marks of water whatsoever, which made me happy.

The next part of my trial become really inspiring, but not easy. On this day I made a decision I will definitely not sucede to make the whole trail, and took even easier with research for transport to my departure station, but to the bus stop I still had two days of walking and around 20 km altogether.

For the night I choose the spot located in Skuleskogen National Park. The essence of this whole trail, where you can actually spend at least several days walking around and explore various paths. If you don't have much time, or determination, to walk along the coast for 129 km, but still would like to experience this unique norther Scandinavian landscape with wild forests aeras, this is a place for you.


Just two kilometres from my last night camp spot, I found a really nice open house shelter with a top view of the valley. This was also a shelter house where you could stay for free (I presume so), but had to keep thigh and clean up after yourself.

It was surprisingly a very decent house with two sofas, a large table, grate deck view on the valley, a small kitchen with a fireplace, and outdoor eco-toilet, but without any electricity, or fresh drinking water.

Nevertheless, on the side of the house you could find a large containers that collect a rainwater, and could be easily used with any filter bottles. During the night was a huge thunder, so I was more than sure the water was fresh enough to drink via filtrated bottles. This was also my spot for breakest/lunch break.

Even that the views ware spectacular, and the place was very decent, I was more than happy to choose to camp down the hill, because of those two extra kilometres uphill in the previous night, and what would be too much for a day of hiking, due to very demanding uphill walk, especially in the dusk.

When it comes to Skuleskogens National Park, I will not say a lot. The best would be to visit yourself. In few words, a jaw drop experience.

I have entered the peak from the south entrance, which is easier, around 7.30 PM and I was literally on my own for the golden hour, which was surreal, but a great experience.

I left the peak through the north entrance on the blue path (a side path from the main orange for high coast trail) and going down with a heavy rucksack was really sketchy, because it was a straight down climbing path. Really difficult and you have to be aware of this. Most probably it would be easier to enter and exit the blue path on the peak from the south entrance, and have another 800 meters to walk, rather than climb down the peak. This is only my advice.

On the way down it was more crowded and I manage to spot a decent amount of tourists, even with younger kids, which was really springing, but I guess those are individual parents decision, and not much you can do about how others raise their kids.


I have managed to set the tent that night pretty late, around 9.00 PM, just on the shore of ice age lake inside the Skuleskogens National Park.

This was a popular and free of charge camping spot with rules, clean after yourself, respect environment and others around.

Curved large stone shore lead you to the lake and provide a feeling of nice and natural spa area. Apart from me, there were at least 10 other tents around, but all in the eye distance mostly.

On the site you could find grills, timber tables with benches, as well free of charge cottage for four with a large table and fireplace. Eco toilet spots could be see further away, but there was a lack of electricity and fresh drinking water, apart from the lake.

During my stay the cottage was empty, and most probably for the same reason as my, people prefered to stay in their own tents, at least that what I was told by a group of people to which I have briefly chat that night. Highly recommended place to camp in Skuleskogens. This could also be a great spot four your base camp if you want to explore the national park only, but you will be limited to tracks.

The following morning I had only several kilometres to walk towards the north entrance of the national park, but also through pretty demanding and very scenic woodlands. Later the larger part of this path was along a small road and towards my final destination Köpmanholmen. A small typical northern town with marina and paid camping site with all facilities, but I chose to stay on a side of the shore just outside the site.

I had access to water, so I could dip into to refresh myself, and had all to the morning to catch the bus.

This was my ending point for the week-long hike through more than 110 km of demanding trails.

My advice to you all - who consider going through this path - would be to pack no more than dozen kilograms in your rucksack; have a large number of plasters; water bottles with filters such as WATER WELL or LIFESTRAW, but also the one I have used, and can highly recommend Phillips GoZero Adventure, which allows you to filter water to other containers, compared to the WATER WELL or LIFESTRAW, where this is not possible and you can only drink through the straw directly from the bottle. Walking sticks are also a good tools to have, but you can always make one from the pine tree branches, which are strong enough but light, and you can find them all over the woodlands along the way. When it comes to food pack light but protein-based, and don't forget isotonic for summer hot days.

I hope that this short article will make you visit this tremendous place at some point in the short future.






Szlakiem północnego wybrzeża
Szlakiem północnego wybrzeża

Moja tygodniowa wędrówka szlakiem północnego wybrzeża Szwecji była wspaniałym przeżyciem na letnie wakacje. Od początku muszę przyznać, że było to też o wiele więcej niżeli się spodziewałem i na ile się przygotowałem, zarówno na dobre jak i złe. Zacznijmy jednak od tego złego.

129 km w 30 stopniowym upale i chodzenie po wymagających podgórskich szlakach, z dodatkowym 22-kilogramowym plecakiem na plecach, było tak wyczerpujące, że osobiście nie pamiętam kiedy ostatnio aż tak bardzo się fizycznie zmęczyłem. Powiem bez owijania. Po dwóch dniach padałem z nóg. To było zdecydowanie ponad to czego się spodziewałem.

Często chodzę szlakami turystycznymi w Skanii, których jest tutaj ponad 1000 km, ale tak naprawdę to trudno jest porównywać jednodniową wędrówkę z lunchboxem i termosem, do chodzenia z naprawdę ciężkim plecakiem i to głównie po tak bardzo wymagających ścieżkach.

Początkowy harmonogram zakładał chodzenie około 20 km dziennie, aby pokonać 129 km w tydzień. Już po pierwszym dniu jednak i pokonaniu zaledwie 10/12 km, dostałem szybki racjonalny impuls, że albo musimy wymyślić coś innego, albo zrezygnować na starcie. Zakupione z góry bilety bez możliwości zmiany rezerwacji, oraz cały wysiłek związany z przygotowaniami, jak i 1200 km podróży do tego miejsca, po prostu automatycznie odrzucały koncept rezygnacji. Pozostało nam tylko ułożyć nowy harmonogram codziennych szlaków i zobaczyć jakie są opcje transportu do punktu końcowego, z którego mieliśmy pociąg powrotny.

W sumie nie ukończyłem początkowego zakładanego całego 129 kilometrowego szlaku, ale 110 km mniej więcej, wliczając w te i wewte, oraz szlaki poboczne w parku narodowym i co zdecydowanie wystarczyło mi na tygodniową eksplorację północno skandynawskiej przyrody, a szczególnie jak na pierwszy tak długi treking.

Ok. Teraz przejdźmy do tych dobrych aspektów.

Szlak wysokiego wybrzeża jest jedną z najbardziej kultowych ścieżek w Skandynawii, a która jest też dobrze znana i z pewnością zasłużyła na to, aby być jedną z największych atrakcji dla wszystkich miłośników pieszych wędrówek i spędzania czasu na świeżym powietrzu.

Przez 129-kilometrową ścieżkę tylko kilka kilometrów prowadziło poboczem dróg. Reszta biegnie przez głębokie obszary leśne i wzgórza na wybrzeżu. Są to szlaki dość trudne i wymagają naprawdę dobrego przygotowania, ponieważ spora część prowadzi pod górę, oraz z górki, po nierównym teranie z przeszkodami.

Naszą pierwszą noc spędziliśmy w małej marinie w wiosce Lövviks.

Była to mała marina tylko z kilkoma miejscami do dokowania jachtów i dodatkowo małymi drewnianymi chatami dla wędkarzy i rybaków. Było to tylko dwa kilometry w dół z bardzo malowniczego widoku na wzgórza i fiordy bałtyckie, ale skaliste wzgórze było ograniczone możliwością rozbicia namiotów, głównie ze względu na skaliste tereny. Brak wody był też czymś co zmusiło nas do przejścia dodatkowych dwóch kilometrów do mariny. Jak się też okazało, był to bardzo dobry wybór.

W marinie znajduje się ogólnodostępna baza noclegowa z zestawem dwóch pokoi z trzema łóżkami w każdym, dostępem do pełnego zaplecza kuchennego, elektryczności, normalnej toalety i pryszniców. Oprócz tego masz też dostęp do jeziora. Koszt najmu był bardzo niski jak na szwedzkie standardy (220 SEK za całość) i mieliśmy też szczęście, że był pusty tego dnia. Nie jestem pewien, czy można wcześniej zarezerwować to zakwaterowanie, czy też funkcje na podstawie kolejności zgłoszeń, kto pierwszy ten lepszy. Możliwe że warto sprawdzić samemu jeśli wybieracie się w te rejony. Płatne oczywiście przez SWITCH (czyli mobilny przelew środków funkcjonujący w Szwecji) gdzie otrzymujesz kod do drzwi i możecie korzystać z kabiny przez jeden dzień, lub też za ile zapłaciliście.

Ja zdecydowałem się rozstawić namiot z boku, a to tylko dlatego, że nie było już miejsca w pokoju, ale było to też moje nastawienie mentalne na całą podróż, żeby spędzić tydzień w namiocie na świeżym powietrzu. Taka odskocznia.

Nasz drugi dzień to około 15-kilometrowa ścieżka prowadząca również przez dość trudny teren i mnóstwo skał, oraz kamieni na wybrzeżu, jak też i dodatkowy odcinek szlaku bocznego (1,6 km) do ciekawego punktu widokowego z malowniczym krajobrazem na okolice z mostem w tle. Pamiętajcie jednak, że wędrówka z większym i cięższym plecakiem drastycznie was wyczerpie, a szczególnie w słoneczne i upalne dni, ale było naprawdę warto i jeśli jesteście już na szlaku to zdecydowanie polecam.




Po długim i wyczerpującym dniu wędrówki rozbijamy namioty nad jeziorem niedaleko szlaku. Niestety z bardzo ograniczonym dostępem do wody ze względu na farmy i niedostępną linię brzegową zarośniętą krzakami i trzciną. Po krótkiej rozmowie z właścicielem prywatnej posesji mieliśmy okazję zanurkować na orzeźwienie w jeziorze i napić się wody. W takim przypadku butelki z filtrem ratują wam życie, ale wskazane jest aby uzupełnić wodę nieco dalej od błotnistego brzegu. Jezioro było dość spore i ze znikomą ilością zabudowań, także było w miarę bezpieczne do pobrania wody.

Następny dzień był już nieco bardziej skomplikowany.

Wędrówkę rozpoczęliśmy około 10 rano i mieliśmy do pokonania kolejne 12/14 km. W letnie upały pochłania to dużo energii, nawet jeśli jest to spacer po lesie dającym odrobinę schronienia przed silnym słońcem. Niemniej jednak zaleca się posiadanie w dziale żywnościowym proszek, lub też tabletki, izotoniczne. To pomaga dłużej utrzymać nawodnienie organizmu podczas tak ciepłych i wymagających dni.

Po drodze jedna z osób miała spory problemy z plecakiem, który się rozerwał, ale dzięki właścicielce pensjonatu we wsi Gavik - gdzie również można znaleźć przyzwoite noclegi ze wszystkimi dostępnymi udogodnieniami, oraz blisko fiordu bałtyckiego (nie jestem pewien ceny, bo tam nie zostaliśmy) - udało nam się tymczasowo naprawić i kontynuować po krótkiej przerwie na kawę w pensjonacie.


Naszym celem na ten dzień był kemping Lappudden. Ośrodek rekreacyjny z domkami do wynajęcia, parkingiem dla przyczep kempingowych oraz polem namiotowym. Bardzo przyzwoite miejsce z dostępem do zaplecza kuchennego, prądu, toalet z prysznicami, saun i jeziora.

W tej części postanowiłem również nocować w domku z resztą, ponieważ droższe było rozstawienie namiotu, niżeli dzielenie domku pomiędzy naszą czwórkę. Cena domku dla czterech osób wynosiła 800 koron (75 Euro). Bardzo przyzwoicie jak na Skandynawię, jeśli dzielisz się z innymi, a głównie dlatego że masz dostęp do świeżej wody, prądu, pryszniców i tak dalej.

Tego dnia postanowiliśmy też, że z różnych powodów, a głównie z powodu różnych prędkości chodzenia po szlaku i odmiennych wyzwań jakie mieliśmy indywidualnie, że będziemy chodzić osobno, kiedy mamy na to ochotę i jak długo damy radę na szlaku. Wszyscy mieliśmy różne fizyczne standardy i zazwyczaj może to stanowić problem, a szczególnie dla przypadkowej załogi która się prawie nie zna. Jeśli zdecydujecie się na wędrówkę z najlepszymi przyjaciółmi, rodziną itp. to sytuacje zazwyczaj są odmienne z prostych przyczyn obustronnego zrozumienia, czy ogólnego przywiązania. Jeśli podejmujesz takie wyzwanie z ludźmi których tak naprawdę nie znasz, rzeczy zwykle się łatwo rozpadają i wynikają z podobnych powodów, że każdy ma swoją własną misję do wykonania, własne potrzeby na przerwy itd. ujmijmy to w ten sposób.



Po długim śnie i odpoczynku, jak i wszystkich porannych rutynach i bez pośpiechu, na szlak ruszyłam około 11 rano. Niektórzy poszli bardzo wcześnie, około 6 rano, żeby nie dać się złapać deszczowi który zapowiadała pogoda, a inni zostali dłużej żeby zdecydować, co moją zrobić i jak rozplanować swój czas.

Na ten dzień planowałem przejść około 10 km i zająć się fotografią, filmowaniem i przestojami kiedy będę tego potrzebował.

Celem podróży było małe miasteczko Ullånger położone nad fiordem bałtyckim ze sporą mariną, ale bez żadnej szczególnej plaży czy dostępu do kąpieliska - z tego co się przekonałem. Myślę że może to wynikać z czynnika portowego, czyli nie za najlepszej jakości wody do pływania spowodowana też prądami morskimi w regionie.

Tak czy siak, musiałem zażyć orzeźwiającej kąpieli i zdecydowanie polecam. To w sumie nie Ganges, czy też doki Hudson, także skóra nie powinna odpaść od dryfujących zanieczyszczeń.

To małe miasteczko miało także sklep, więc można było tam kupić jedzenie itp. na dalszą część szlaku. Ja miałem całkiem przyzwoity bagaż z prowiantem, więc nie musiałem tak dużo uzupełniać. Energetyczny napój z dodatkowym batonem proteinowym był czymś, co potrzebowałem po tak długim dniu.

Tego dnia był również mecz finałowy Euro 2021 między Anglią a Włochami, więc postanawiam rozbić obóz tuż blisko miasta, aby móc złapać dobry sygnał internetowy na moim telefonie, który był dla mnie przenośnym telewizorem podczas podróży.

W Szwecji ogólnie - a przynajmniej w tym momencie - można obozować z namiotem w dowolnym miejscu na dzień, lub też dwa, jeśli nie jest to własność prywatna i jeśli tak naprawdę nie przeszkadzasz innym swoją obecnością. Zachowaj racjonalny umysł i szanuj innych, to skandynawski sposób podejścia do życia. Ale to od was zależy gdzie zaplanujecie swoje miejsca biwakowe. Płatne pola są oczywiście bardziej odpowiednie i to z różnych powodów i zawsze są lepszymi opcjami. Niemniej jednak, czasami musicie ustawić namiot tam gdzie możecie i kiedy skłaniają was do tego potrzeby i okoliczności.

Tuż za miastem Ullånger będziecie mieli też dodatkową atrakcję ze ściankami wspinaczkowymi na dość wymagającym szczycie. To dodatkowe kilometry szlaków do odkrycia i to od was zależy, czy chcecie się podjąć dodatkowych zmagań, czy też nie. Ulokowane tam centrum przyrody posiada również punkt informacyjny, toalety, parking i możliwość uzupełnienia świeżej wody pitnej.

Postanowiłem pominąć te dodatkowe atrakcje i kontynuować szlak przed sobą.

Do przejścia było tylko 10 km, więc nie spieszyłem się. Pierwsza część tego odcinka była bardzo ciekawa i głównie prowadząca przez głęboki las i po brzegch licznych jezior.

Problem pojawił się jednak kilka kilometrów później, na 50 kilometrze szlaku (ta informacja jest zaznaczona na słupkach co kilka kilometrów) gdzie szlak nie miał już określonego kierunku, a raczej kierunek nie był aż tak wyraźny jak do tej pory z jakichś powodów, więc nie ryzykowałem zagubienia się w lesie i stracenia cennego czasu (dobra męska decyzja)i postanowiłem przejść resztę odcinka do następnej miejscowości/wsi już wzdłuż drogi. Chodzenie przy ruchliwych drogach może nie jest najbardziej pożądane i bezpieczne, ale było to o wiele bezpieczniejsze niżeli utrata dnia lub więcej w lesie bez śladów.

Moim celem tego dnia było miasto Docksta. Było to również miasto z kolejnym sklepem, w którym można było kupić dodatkowe jedzenie. W tym momencie nadal nie musiałem uzupełniać prowinatu, więc złapałem tylko na szybko małe przekąski i napój energetyczny.

Ponieważ tego dnia było trochę deszczowo a prognoza przewidywała silną burzę w nocy/wieczór, musiałem szybko szukać przyzwoitego miejsca na rozbicie namiotu. Znalazłem odpowiednie tuż za miastem, zaledwie kilka metrów od toru i pod drzewami. Dość przyzwoite miejsce, ale pobliska droga i elektrownia w pobliżu nie zapewniały typowych wrażeń na świeżym powietrzu, których zwykle szukasz podczas biwakowania. Niemniej jednak miałem szczęście, bo miejsce było bezpieczne a drzewa uchroniły mnie przed ogromnym deszczem z piorunami, który trwał ponad kilka godzin. Mój tani namiot również zdaje egzamin. Kompletnie żadnych śladów wody, co mnie uszczęśliwiło niezmiernie.

Kolejna część szlaku stała się naprawdę inspirująca, ale nie łatwa.

W tym dniu podjąłem też decyzję, że na pewno nie uda mi się już pokonać całego szlaku i wrzuciłem na większy luz, wraz z poszukiwaniami transportu do mojej stacji odjazdu, ale do przystanku miałem jeszcze dwa dni marszu i w sumie ponad 20 km.

Na tą noc mój spot znajdował się w Parku Narodowym Skuleskogen. Esencja tego całego szlaku, a w którym można spędzić co najmniej kilka dni spacerując i odkrywając poszczególne różne ścieżki. Jeśli nie macie zbyt wiele czasu, czy też determinacji, aby przejść pieszo ponad 129 km szlakiem wysokiego wybrzeża, a mimo to chcielibyście poznać ten wyjątkowy krajobraz i dzikie północne lasy Skandynawii i Bałtyku, to jest to miejsce dla was i bez dwóch zdań miejsce które trzeba odwiedzić.


Zaledwie dwa kilometry od mojego ostatniego nocnego obozu, znalazłem naprawdę ładne schronienie z otwartym domkiem/schroniskiem i rozległym widokiem na dolinę. Było to też schronisko w którym można się zatrzymać za darmo (tak przypuszczam), ale trzeba po sobie sprzątać.

Był to naprawdę zaskakująco przyzwoity dom z dwiema sofami, dużym stołem, sporym tarasem z widokiem na dolinę, małą kuchnią z kominkiem, eko-toaletą na zewnątrz, ale już bez prądu i świeżej wody pitnej. Niemniej jednak, z boku domu można było znaleźć duże pojemniki które zbierają wodę deszczową i którą można bez problemu użyć z dowolnymi butelkami filtrującymi. W nocy była ogromna burza, więc byłem więcej niż pewien, że woda jest wystarczająco świeża aby można ją było wypić z przefiltrowanych butelek.

To było również moje miejsce na przerwę na lunch-śniadanie.

Mimo że widoki były przepiękne a miejsce bardzo przyzwoite, to z przyjemnością cieszyłem się faktem wyboru obozu u dole wzgórza, ponieważ te dwa dodatkowe kilometry pod górę do tego miejsca poprzedniej nocy, mogły być już o wile za dużo jak na jeden dzień wędrówki, a to ze względu na bardzo wymagający spacer pod górę i zwłaszcza o zmierzchu.

Jeśli chodzi o sam Park Narodowy Skuleskogens, to niewiele wam tutaj opowiem, a to głównie dla tego, że najlepiej byłoby samemu odwiedzić. W kilku słowach kwitując, doświadczenie z opadnięciem szczęki.

Wszedłem na szczyt południowym wejściem - co jest łatwiejsze - około 19:30 i byłem dosłownie sam na złotą godzinę, co było surrealistyczne ale wspaniałe doświadczenie.

Opuściłem szczyt północnym wejściem na niebieskim szlaku (boczna ścieżka od tej głównej pomarańczowej na wysokim wybrzeżu, która wiedzie przez 129 km) i zejście z ciężkim plecakiem było naprawdę mało przyjemne, bo była to prawie prosta wspinaczkowa ściana ze sporą przepaścią w skalny dół. Naprawdę trudny odcinek i musicie być tego świadomi, że same schodzenie lub wchodzenie, jest bardzo wymagające, a z ciężkim plecakiem można zaliczyć do niebezpiecznych na każdym kroku.

Najprawdopodobniej łatwiej byłoby wejść i zejść z niebieskiej ścieżki na szczyt od południowego wejścia, oraz przejść kolejne 800 metrów, niżeli zejść ze szczytu w stronę północnego wejścia. To tylko moja rada.

W drodze na dół było już bardziej tłoczno i ​​udało mi się nawet dostrzec przyzwoitą liczbę turystów, nawet z małymi dziećmi, a co było naprawdę zadziwiające, ale myślę, że to decyzja indywidualna rodziców i niewiele można zrobić na to jak inni wychowują swoje pociechy.


Udało mi się rozstawić namiot tej nocy dość późno, około godziny 21:00, tuż nad brzegiem lodowcowego jeziora w Parku Narodowym Skuleskogens. Było to popularne i bezpłatne miejsce biwakowe z zasadami, sprzątnij po sobie, poszanuj środowisko i innych wokół.

Zakrzywiony duży kamienny brzeg prowadzil do jeziora dając poczucie przyjemnego, naturalnego spa. Poza mną było tam co najmniej 10 innych namiotów, ale wszystkie w odległości wzroku i ze sporym dystansem pozostawiającym wiele prywatności.

Na miejscu można było też znaleźć stałe grille, drewniane stoły z ławkami, a także bezpłatny czteroosobowy domek/schronisko z dużym stołem i kominkiem. Eko toalety były też w pobliżu, jednak brakowało tam prądu i świeżej wody pitnej po za jeziorem.

W czasie mojego pobytu domek był pusty i prawdopodobnie z tego samego powodu co mój, czyli większość ludzi wolała przebywać we własnych namiotach, niżeli, w mimo że przyjemnym i zadaszonym przybytku, to jednak trochę przesiąkniętym dymem z pieca, a przynajmniej tak powiedziała mi grupa osób z którą tej nocy krótko rozmawiałem.

Gorąco polecam to miejsce na obóz w Skuleskogens. Jest to miejsce które z pewnością może wam też służyć jako baza wypadowa na park i szlaki, aczkolwiek wtedy będziecie trochę zlimitowani jedynie do poszczególnych części.

Następnego ranka miałem już tylko kilka kilometrów do przejścia w kierunku północnego wejścia do parku narodowego, ale także przez dość wymagające i malownicze lasy. Późniejsza i większa część tej ścieżki prowadziła już wzdłuż małej drogi w kierunku mojego ostatecznego celu Köpmanholmen, czyli małego, typowego północnego miasteczka z mariną i płatnym kempingiem ze wszystkimi udogodnieniami. Ja jednak zdecydowałem się rozbić na wyrzszym brzegu, tuż za granicami campingu. Miałam tam również dostęp do wody, więc mogłam się śmiało w niej zanurzyć żeby się odświeżyć, jak również wszystko to co mi było potrzebne do rana na złapanie autobusu.

To był mój punkt końcowy tygodniowej wędrówki, która prowadziła przez ponad 110 km wymagającego szlaku turystycznego.

Wszystkim tym, którzy zastanawiają się nad tym szlakiem, radzę spakować do plecaka nie więcej niż kilkanaście kilogramów; mieć dużą ilość plastrów; bidony z filtrami typu WATER WELL czy LIFESTRAW, ale także ten który ja używałem i mogę gorąco polecić, czyli Phillips GoZero Adventure, a który pozwala filtrować wodę do innych pojemników w porównaniu do butelek WATER WELL lub LIFESTRAW, gdzie nie jest to możliwe i można pić tylko przez słomkę i bezpośrednio z butelki.

Dobrze jest też mieć kijki do chodzenia, ale zawsze można je zrobić z gałęzi sosny, które są mocne, lekkie, i można je znaleźć po drodze w całym lesie. Zapakujcie się z lekkim zasobem żywności na bazie protein białka i węglowodanów i nie zapomnijcie też o ważnym izotonicu podczas gorącego lata.

Mam nadzieję że ten krótki artykuł sprawi, że kiedyś, w niedalekiej przyszłości, odwiedzicie to wspaniałe miejsce.





Featured Posts